Wiem, że dziś świętujemy z wielkim uśmiechem na twarzy Pierwszy Dzień Wiosny. Jednak kiedy, jak nie dziś, należy pożegnać zimę? Mam nadzieję, że Pani Wiosna na dobre się u nas rozgości.
0 komentarzy
Nad Morskim Okiem byłam już wiele razy i zupełnie nie dziwię się, że jest to najliczniej odwiedzane miejsce w Tatrach Polskim. Za każdym razem jest inaczej, za każdym razem przepięknie.
Piątek trzynastego nie zawsze jest pechowy. Śmiało mogę rzec, że wręcz przeciwnie - w lipcu piątek trzynastego okazał się dla nas bardzo szczęśliwym dniem, gdyż zrealizowaliśmy jedno z marzeń - zdobyliśmy Rysy!
Nasze szczęście związane z Rysami zaczęło się jednak dużo wcześniej - udało nam się zarezerwować pokój hotelowy nad Popradskim Stawem kilka miesięcy wcześniej na dwie noce (od środy do piątku), jednak gdy nasz termin się zbliżał, prognozy pogody nie były zbyt optymistyczne. Akurat najlepsza pogoda zapowiadała się na piątek i … ku naszemu zaskoczeniu, udało nam się również zmienić rezerwację w hotelu!
W czwartek wieczorem dojechaliśmy więc na parking kolejki elektrycznej (Popradskie Pleso) - stąd czekał nas kilkukilometrowy marsz asfaltową ścieżką do hotelu.
Można wjechać tam autem, jednak trzeba mieć przepustkę (nam się nie udało jej zdobyć, ale naszemu samochodowi nic się nie stało, czekał na nas aż do soboty :) ). Dwie noce spędziliśmy w przepięknych okolicznościach przyrody, bez zasięgu i bez internetu.
Odbiegając chwilowo od tematu Rysów, z hotelu tego prowadzi kilka szlaków turystycznych, na przykład Koprowski Szczyt, Przełęcz pod Osterwą czy symboliczny Park Pamięci osób, które zostały w Tatrach już na zawsze.
W piątek rano wstaliśmy skoro świt i wyruszyliśmy. Sprawdziliśmy prognozę - będzie bez deszczu i bez burz. Jednak to, co widzieliśmy podczas wycieczki, nie zapowiadało dobrej pogody. Było zimno, a szare chmury zasłaniały widoki, my jednak uparcie szliśmy naprzód. Początkowa droga wiedzie po bardzo spokojnym terenie, bez dużych przewyższeń terenu.
Kolejny odcinek, już w wyższym terenie prowadził nas po kamieniach, po wyznaczonej kamiennej ścieżce. Robiło się coraz chłodniej, ale wraz z wysokością, widoki były coraz piękniejsze. Po drodze minęliśmy zaledwie kilka osób, jak również szalonych panów tragarzy, którzy na swoich plecach wnosili ekwipunek do schroniska.
Kamienna ścieżka prowadzi nas wokół jeziora o pięknym kolorze wody (Żabie pleso), by doprowadzić nas do pierwszej i jedynej dziś trudności technicznej - łańcuchów na skale. Te przydają się bardzo, gdy skały są śliskie, jednak spokojnie można sobie dać radę bez nich. Poza tym mamy do wyboru nie tylko łańcuchy, ale i liny i schodki - wybór jest tu mocno przesadzony, gdyż człowiek popada w rozmyślania co wybrać, zamiast iść naprzód. Nie wspomnę, że nikt nie zwraca uwagi na strzałki kierujące ruchem. Tak oto tworzą się zatory w górach. Niesamowite.
Po pokonaniu “trudności” czeka nas kilkanaście minut marszu w górę po skałach i dochodzimy do Chaty pod Rysami - najwyżej położonego schroniska w Tatrach. Tutaj można się schronić przed deszczem czy wiatrem, nabrać sił, rozgrzać się, zjeść, przepakować, a nawet skorzystać z toalety! Jest to ta słynna łazienka, która zamiast ściany ma szybę, dzięki czemu można podziwiać Tatry podczas korzystania.
Ze schroniska jest już tylko 40 minut na szczyt, ale przez gęste chmury zupełnie go nie widać. Samo podejście na szczyt (ostatnie kilka minut) nieraz wymaga użycia rąk, by się wspiąć do góry, jednak nie ma tu dużej ekspozycji.
Udało się! Około 10 rano stajemy na najwyższym szczycie Polski! Miejsca na szczycie jest niewiele, ale też niewiele widać, gdyż zasłaniają nam chmury. Nieważne, to wszystko jest nieważne. Nasze marzenie w końcu się spełniło!
Na szczycie zamieniłam kilka słów z panem, którego pasją jest fotografia i który spędził na szczycie noc! Czekał na zachód, a następnie na wschód słońca. Zrobił na mnie niesamowite wrażenie, gdyż ja po ostatniej przygodzie w Tatrach, kiedy to spotkała nas burza, nie zdecydowałabym się spać na szczycie. Nawet dla zdjęcia. Nawet gdyby je wydrukowali w magazynie albo umieścili w internetach.
Schodzimy tą samą drogą. Kilka metrów od szczytu zza chmur wyłania się słońce i inne szczyty. Weszli byśmy raz jeszcze, jednak kolejki do szczytu nas zniechęciły. Byliśmy, to teraz trzeba zrobić miejsce tym, którzy idą spełnić swoje marzenie.
Z pozdrowieniami,
Ola
Biecz? O istnieniu tej maleńkiej
miejscowości do niedawna nie miałam pojęcia! A okazało się, że to dużo błąd,
gdyż Biecz zachwyca. Zachwyca przede wszystkim swoją naturalnością, malowniczym
położeniem, licznych zabytkach i tym, że mało kto wie o jego istnieniu.
Planując wycieczki w Tatry, mój Mąż
zawsze powtarzał, że trzeba wychodzić rano (do czego początkowo zupełnie nie
mogłam się przyzwyczaić, bo On chciał wyjść na szlak już o 6:00 rano!).
Mówiąc znajomym o moich planach
majówkowych, które to zakładały między innymi odwiedzenie Helu, często
słyszałam opinie, że na Hel szkoda czasu, gdyż tam nic nie ma! Podeszłam do
naszej wyprawy dość sceptycznie, ale postanowiłam sprawdzić, czy aby
rzeczywiście ten mały cypelek Polski nie ma nic ciekawego do zaoferowania.
Ta majówka miała wyglądać
inaczej. Zawsze jeżdżę z planem zwiedzania, planem podróży, miejsc, które warto
odwiedzić i gdzie można dobrze zjeść.
O Luboniu Wielkim pisałam nie tak dawno.
Była to wycieczka czerwcowa, z której zapamiętałam głównie (oprócz pięknych
widoków i fajnej trasy) to, że było bardzo gorąco i skończyła nam się woda. Tym
razem postanowiliśmy zdobyć Luboń Wielki zimą, i chyba już zawsze będzie mi się
on kojarzył ze słońcem i gorącem, nawet w zimie!
W dzisiejszym wpisie będzie
niewiele słów, będzie za to wiele zdjęć. Niestety, nie umiem opisać słowami tego, co ujrzały moje oczy
czy poczuł mój węch podczas wczorajszej soboty w Tatrach. Widoki były
przepiękne, prawdziwie bajeczne, gdyż w góry zawitała prawdziwa złota (a nawet kolorowa)
polska jesień! Dodam jeszcze, że można ją będzie spotkać jeszcze w najbliższym
czasie, gdyż prognoza pogody jest bardzo obiecująca na najbliższe dni!
Co
prawda lato dobiegło już końca, nastała jesień, a wraz z nią coraz mniej pewna
pogoda pozwalająca na wycieczkę w góry. Dlatego warto mieć w zanadrzu kilka
tras przyjemnych i lekkich, które można zaliczyć przy prawie każdej aurze –
nawet gdy jest szaro i mży. I choć pewnie każdy powie, że w taką pogodę nie
warto wychodzić z domu, ja powiem, że jednak czasem warto. Czasem naprawdę
warto wyjść ze swojej strefy komfortu, choć jest to niezwykle trudne, i mimo
wszelkich przeciwności – braku naszych chęci, motywacji, zimna czy deszczu –
wyjść na długi spacer, by się zmęczyć i dać odpocząć naszemu umysłowi, myślom,
sercu. Bo one przecież tego bardzo potrzebują, to właśnie one trzymają nas przy
zdrowiu zarówno tym fizycznym i psychicznym. A wiadomą sprawą jest, że nigdzie
nie da się tak efektywnie odpocząć jak w górach! J
Do Kotliny Kłodzkiej pojechaliśmy
w celach typowo rekreacyjno- turystycznych, by między innymi, spędzić czas
aktywnie i pochodzić po górach, z dala od tatrzańskich tłumów. Pierwsza trasa w Górach Stołowych okazała się być tylko odrobinkę mniej zatłoczona niż
statystyczny tatrzański szlak, jednak dopiero podejście na Śnieżnik
przypomniało nam możliwość prawdziwego obcowania człowieka z naturą!
Czy
zdarzyło Wam się kiedyś marzyć o tym, by spędzić noc w pięknym pałacu? By
poczuć klimat sprzed kilkuset lat, by poczuć historię jego poprzednich
właścicieli? A może bardziej interesowałby Was Hogwart, czyli szkoła w której
uczył się Harry Potter?
Otóż
dzisiejszy wpis (mam nadzieję) pomoże spełnić kilka tych pragnień lub może być
miłym pomysłem na wycieczkę lub romantyczny weekend.
Kiedyś w internetach zobaczyłam przepiękne zdjęcie gór skalistych i byłam pewna, że zdjęcie to zrobiono setki kilometrów stąd, gdzieś w Ameryce Południowej, gdyż przypominało mi Machu Picchu. Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy się okazało, że to zdjęcie zrobione nigdzie indziej, jak w Polsce, w Kotlinie Kłodzkiej. Postanowiliśmy więc wybrać się w te rejony na kilka dni podczas wakacyjnego urlopu i był to bardzo dobry wybór. W Kotlinie Kłodzkiej nie sposób się nudzić, a wręcz przeciwnie, można tu spędzić czas bardzo aktywnie, podziwiając piękno przyrody.
Nadszedł nareszcie piękny weekend
w Tatrach, trzeba było więc to wykorzystać! Ponieważ była to dopiero pierwsza
wycieczka tatrzańska w tym roku, postanowiliśmy wybrać coś na rozgrzewkę, czyli
coś ciekawego, ale niezbyt wyczerpującego. Wybór padł zatem na Kasprowy Wierch przez
Halę Gąsienicową, czyli moją ulubioną dolinkę w Tatrach, o której pisałam już tutaj.
Mimo, że w Winchesterze byłam
ponad 2 miesiące temu, często wracam wspomnieniami i myślami do malowniczych
brytyjskich uliczek w tym małym uroczym miasteczku, które żyje swoim życiem.
Sklepy są tu zamykane bardzo wcześnie, wychodząc z pracy po 17 nie miałam
okazji więc zrobić zakupów. Wieczorami na ulicach panuje spokój, jest to czas
spędzany z rodziną i przyjaciółmi. A ja postanowiłam wybrać się na spacer, by
poczuć atmosferę Winchesteru.
Przewodników po Londynie jest
wiele. Jest mnóstwo blogów, stron internetowych, papierowych broszur oraz biur
podróży oferujących poznanie wspaniałych atrakcji, jakie oferuje to ogromne i
wielokulturowe miasto. Co jednak warto zobaczyć, gdy mamy do dyspozycji
zaledwie kilka godzin? Odpowiedź jest jedna: nie da się nawet zobaczyć nawet małego
ułamka atrakcji Londynu, ale w pewnością da się poczuć klimat miasta i się z
nim polubić.
Nie od dziś wiadomo, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu. Ale jaką drogą podążać, gdy do tego Rzymu już dotrzemy? Jedno jest pewne – Wiecznego Miasta nie da się zwiedzić w ciągu dnia, czy nawet tygodnia, jest bowiem ogromne! A na każdym jego centymetrze znajdują się obiekty (jak budynki, fontanny, pomniki), obok których nie da się przejść obojętnie, nie nacieszywszy oczu. Przygotowałam spis miejsc, które udało mi się w Rzymie zobaczyć, w ciągu mojego krótkiego pobytu. Zapraszam na spacer po Rzymie! :)
Jest piątek, jestem w Rzymie, na niebieskim
bezchmurnym niebie pojawia się słońce, którego nie widziałam już od dawna! Już
nawet zapomniałam, jak przyjemnie grzeje. I powietrze pachnie zupełnie inaczej
niż w Krakowie – pachnie czystością, wiosną, radością!
W każdym przewodniku i na każdym blogu przeczytałam, żeby do Palermo nie jechać w żadnym wypadku, gdy mamy do dyspozycji jeden dzień, bo większą jego część trzeba stać w korkach, a na odkrycie piękna Palermo zostanie niewiele czasu.
My jednak postanowiliśmy mimo wszystko, że skoro jesteśmy
zaledwie 90 km od Palermo, to możliwe, że bliżej już nigdy nie będziemy i
odwiedzimy miasto. Wyruszyliśmy o 8 rano w sobotę z Trapani, a jeszcze przed 10
byliśmy na miejscu. Może dlatego, że była to sobota, a może już końcówka
sezonu, ale udało nam się unikąć korków. Czy warto było jednak jechać ze
wspaniałego Trapani do Palermo na jeden dzień?
